Apr 17, 2008 12:55 AM

สงกรานต์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสพาลูกๆ ไปเที่ยวทะเลเนื่องจากไอ้ตัวเล็กสองตัวมันอยากไป พ่อมันน่ะไม่ค่อยเท่าไรหรอกขี้เกียจเป็นปกติอยู่แล้ว พอตัดสินใจว่าจะไปทะเลก็ต้องมาเลือกกันล่ะว่าจะไปที่ไหน คิดไปคิดมาก็มาได้ที่หาดเจ้าหลาวจันทบุรี เลือกมาที่นี่ก็เพราะมันมีความหลังนั่นเอง…ไม่เอาสิครับอย่าคิดมากกันไปใย ความหลังที่ว่าก็เพราะเคยมารับน้องที่นี่สมัยที่ผมยังเรียนที่เทคนิคกรุงเทพน่ะครับ หาใช่ผมแอบพากิ๊กมาเที่ยวแต่อย่างใด (ผิดหวังกันล่ะสิ)

ใครไม่เคยมาก็ลองมาแวะเยี่ยมเยียนที่นี่กันได้นะครับ ขับรถประมาณ 4 ชั่วโมงนิดๆ จากกรุงเทพ ผมว่ากำลังดีนะ ที่ผมชอบก็เนื่องจากมันไม่ค่อยพลุกพล่านสักเท่าไรครับ ชายหาดกว้างมากๆ น้ำก็ใสดีเหมาะแก่การพักผ่อนเป็นอย่างยิ่ง กิจกรรมไม่ค่อยมีให้ทำนะครับเพราะผมไม่เน้น นอนขี้เกียจได้ทั้งวันนั่นแหละสุดยอดแล้วครับ ตอนเย็นๆพาลูกไปเล่นน้ำมองกลับไปทางสะพานปลา ภาพเก่าๆ สมัยเรียนผุดขึ้นมาเต็มหัวเลยครับ เพราะผมเคยมารับน้องที่นี่ทั้งมาโดนเขารับ และมารับคนอื่นเขาก็เคย ผมเคยมาที่นี่ 3 ครั้งแล้วครับ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 ความแตกต่างของครั้งนี้ก็คือคราวนี้ผมพาลูกมาด้วย 3 ครั้งก่อนหน้านี้ผมมากันเป็นฝูงเพราะมากับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แต่ผมว่าเพราะการที่ผมได้มาครั้งที่ 4 กับลูกๆผมก็เพราะ 3 ครั้งแรกนี่แหละครับ

จริงๆ แล้วอีกเหตุผลที่เลือกมาที่นี่ก็เพราะว่า ผมมีเพื่อนอยู่ที่จันทบุรีนี่คนนึง ไอ้คนนี้มันก็เคยเรียนห้องเดียวกันกับผม รับน้องมากับผม แถมยังอยู่หอพักห้องเดียวกันอีกต่างหาก เรียกว่าตอนเรียนนี่เห็นหน้ากันจนเหม็นเบื่อไปเลยล่ะครับ ตามธรรมเนียมล่ะครับไปเยือนบ้านเพื่อนทั้งทีมันก็ต้องมีดื่มกันเสียหน่อย ไม่ได้หวือหวาอะไรหรอกครับซื้อเหล้ามากินกันที่รีสอร์ทที่ผมไปพัก นั่งกินกันสองคนไม่ได้เอะอะมะเทิ่งเหมือนสมัยยังวัยรุ่นอย่างคราว 3 ครั้งก่อนหน้านี้ กินไปก็เล่าเรื่องงานเรื่องชีวิต update กันไปจิปาถะ เล่าเรื่องเพื่อนคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยเปื่อย แล้วมันก็เป็นไปตามสูตรครับย้อนอดีตกันเสียหน่อย เวลากินเหล้ากับเพื่อนเนี่ย ถ้ามีใครสักคนขึ้นต้นประโยคมาว่า “มึงจำได้ไหมวะ…….” รับรองว่ายาวแน่นอน

อย่างที่ผมบอกไปตอนแรกแหละครับ ผมมาที่นี่ครั้งที่ 4 ได้ก็เพราะ 3 ครั้งแรกครับการมาที่นี่ของผม 3 ครั้งแรกทำให้ผมมีมุมมองของชีวิตเปลี่ยนไป มันอาจไม่ใช่ทั้งหมดหรอกครับ แต่มันช่วยให้ผมรู้ว่า “เพื่อน” สำคัญกับชีวิตเราขนาดไหน จริงอยู่ครับที่ชีวิตคนเรา เราต้องเป็นคนนำพาไปเองไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนเรื่องงาน แต่การที่คนเรามีใครบางคนที่เราไว้ใจเขาได้ สามารถพูดจาระบายหรือให้คำปรึกษาได้แม้มันอาจไม่ได้ช่วยอะไรเรามากก็ตาม (แถมบางทีมันด่าเราซ้ำซะอีก) ผมว่าสิ่งต่างๆ เหล่านี้มันก็สำคัญไม่ได้น้อยไปกว่าจุดหมายของเราเลย บางทีถ้าเรามองแต่จุดมุ่งหมายโดยที่ไม่มองคนรอบข้าง มุ่งแต่จะเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเพื่อนร่วมทางหรือสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาระหว่างทางเลย ผมว่าการเดินทางอันนั้นมันก็ดูจะจืดชืดไร้ชีวิตชีวา ไปหน่อยหรือเปล่าครับ ถ้างั้น..มาแวะกินเหล้าข้างทางกับผมก่อนไหมครับ สักแก้วสองแก้วแล้วค่อยไปต่อก็ได้